Objawy i leczenie stwardnienia rozsianego

Stwardnienie rozsiane to choroba neurologiczna, która najczęściej dotyczy osób między 20 a 40 rokiem życia, częściej atakuje kobiety niż mężczyzn.

Co to jest stwardnienie rozsiane

To choroba ośrodkowego układu nerwowego, polegająca na deminilalizacji komórek nerwowych, czyli stopniowym niszczeniu mieliny otaczającej komórki nerwowe. Wśród przyczyn wymienia się genetyczne, środowiskowe i autoimmunologiczne, ale te ostatnie mają największe znaczenie.  System odpornościowy atakuje własne komórki i stopniowo prowadzi do ich zniszczenia. Dlaczego tak się dzieje, nie do końca wiadomo. Nie udało się wykryć przyczyn nieprawidłowego działania systemu autoimmunologicznego nie tylko w przypadku SM, ale także w przypadku innych chorób o podłożu autoimmunologicznym.

W miarę postępu choroby uszkodzeniu ulegają komórki nerwowe różnych układów, przede wszystkim ruchowego, wzrokowego, czuciowego.

Objawy stwardnienia rozsianego

Stwardnienie rozsiane rozwija się przez bardzo długi okres czasu i pierwsze objawy mogą nie być charakterystyczne. Dodatkowo występują przez krótki okres czasu, potem ustępują.

Pierwsze objawy stwardnienia rozsianego to ogólne zmęczenie, problemy z widzeniem (podwójne widzenie), mrowienie, problemy z czuciem. Objawy te mogą oznaczać inne choroby o podłożu neurologicznym, np. stwardnienie rozsiane boczne, które faktycznie dotyczy obwodowego układu nerwowego i dotyczy tylko układu ruchowego.

Więcej: http://sm.net.pl/objawy-stwardnienia-rozsianego/

W miarę  postępu choroby pojawiają się kolejne objawy:

  • zaburzenia równowagi,
  • zaburzenia koncentracji i pamięci (zwłaszcza krótkiej),
  • trudności z utrzymaniem równowagi,
  • problemy z trzymaniem moczu i wypróżnianiem,
  • problemy seksualne (zaniżone libido).

Charakterystyczną cechą stwardnienia rozsianego jest okresowy charakter choroby. Okresy napadów (intensyfikacja objawów) przeplatają się z okresami remisji, czyli ustąpienia objawów lub ich znacznego osłabienia. Początkowo okresy napadu trwają ok. 24 godzin, a okres przerwy ok. 30 dni. W miarę postępu choroby okresy napadu ulegają wydłużeniu i mogą pojawić się nowe objawy, a okresy remisji stają się coraz krótsze.

Leczenie stwardnienia rozsianego

Leczenie SM jest bardzo trudne, ponieważ ze względu na charakter choroby nie można leczyć jej przyczyny. Choć stwardnienie rozsiane jest chorobą nieuleczalną, to współczesna medycyna pozwala na znaczne spowolnienie przebiegu choroby i poprawę komfortu życia osób chorych.

Leczenie SM obejmuje trzy obszary:

  • łagodzenie objawów rzutów choroby – na tym etapie stosowane są głównie sterydy,
  • spowalnianie postępu choroby – to przede wszystkim interferon i octan glatirameru,
  • fizjoterapia – ma ogromne znaczenie dla zachowania samodzielności pacjenta, usprawnia mięśnie i układ ruchowy.

Stwardnienie rozsiane nie jest chorobą powszechną, występują 2-3 przypadki na 100 000 osób, ale ponieważ atakuje w młodym wieku stanowi ważny problem społeczny. Osoby z SM wymagają długotrwałego leczenia oraz rehabilitacji, ale absolutnie nie powinny być wykluczone. Mimo choroby, przez wiele lat mogą być aktywne zawodowo.

Artykuł pod redakcją strony sm.net.pl