Co trzeba wiedzieć na temat łysienia plackowatego?

Łysienie plackowate stanowi jedną z najbardziej uporczywych a zarazem najtrudniejszych w leczeniu chorób skóry głowy, w następstwie których dochodzi do utraty owłosienia. Na łysienie plackowate chorują przede wszystkim osoby znajdujące się w stosunkowo młodym wieku(według oficjalnych statystyk ponad 60 procent osób dotkniętych tym schorzeniem nie ukończyło jeszcze trzydziestego roku życia). Jednak lekarze i obserwatorzy kładą nacisk na fakt, że w ostatnich latach daje się zaobserwować wzrost zachorowań również w innych kategoriach wiekowych. Tymczasem, wiedza na temat specyfiki i przebiegu tej choroby nadal jest raczej niewielka, dlatego warto byłoby nieco bliżej zapoznać się z podstawowymi informacjami na temat łysienia plackowatego.

Jak przebiega choroba?

Pierwszym specyficznym objawem łysienia plackowatego jest pojawienie się pojedynczego ogniska zapalnego na skórze głowy(czasami choroba może dotyczyć również innych partii ciała, na których znajduje się owłosienie). Ognisko to przypomina kształtem monetę o średnicy od 5-10 centymentrów(czasami średnica może być nieco większa lub nieco mniejsza). Po pewnym czasie do pierwszego ogniska zapalnego dołączają kolejne. Co istotne, choroba rzadko atakuje całą powierzchnię głowy; przeważnie jej objawy są obserwowalne jedynie na określonym obszarze skóry głowy. Łysienie plackowate jest chorobą, która wykazuje bardzo silną tendencję do nawrotów: nierzadko zdarza się tak, że pierwsze objawy występują już w wieku dziecięcym, a następnie choroba utrzymuje się z naprzemiennymi nawrotami i remisjami nawet przez kilkanaście lat. Jednym z najbardziej charakterystycznych objawów, jakie występują w dalszych stadiach łysienia plackowatego, jest pojawianie się tak zwanych włosów wykrzyknikowych. Są to krótkie, ułamane włosy, wyrastajace na obrzeżach ognisk zapalnych choroby.

Przyczyny łysienia plackowatego

Przyczyny powstawania choroby znanej jako łysienie plackowate nadal nie są do końca jasne. Istnieje kilka konkurencyjnych hipotez. Wymieńmy trzy najbardziej wpływowe spośród nich. Pierwsze z wyjaśnień zakłada, że łysienie plackowate jest chorobą o podłożu autoimmunologicznym. Przemawiać za tym mogłoby między innymi to, że choroba ta bardzo często występuje wspólnie z innymi stanami chorobowymi o charakterze autoimmunologicznym jak np. problemy z tarczycą. Drugie wyjaśnienie kładzie nacisk na znaczenie czynników dziedzinych i genetycznych. Zwolennicy tej hipotezy podkreślają, że nawet u 60% osób dotkniętych łysieniem plackowatym można stwierdzić dziedziczenie rodzinne. Wreszcie trzecia hipoteza przyjmuje, że łysienie plackowate zalicza się do kategorii chorób psychodermatologicznych a przyczyną jego występowanie są długotrwały, wyniszczający stres albo gwałtowne stany emocjonalne. Niewykluczone, ża każda z wymienionych tutaj hipotez na temat etiologii łysienia plackowatego zawiera w sobie część prawdy: niektórzy lekarze są zdania, że jest to choroba, która może mieć bardzo zróżnicowane podłoże i w związku z tym wskazanie jednego, określonego zespołu przyczyn nie jest możliwe.

Leczenie

Łysienie plackowate standardowo leczy się przy pomocy preparatów działających miejscowo na skórę głowy, krioterapii, fotohemioterapii oraz leków immunopresyjnych. Czasami stosuje się terapie mieszane. Dobór metod leczenia zależy od takich czynników, jak wiek, stan zdrowia pacjenta oraz indywidualny przebieg choroby.